Toplumun sessiz kahramanlarıdır onlar.
Kendini öne atmayan,
ama her şeyin farkında olan insanlar.
Onlara ezik derler,
çünkü bağırmazlar.
Çünkü yarışmazlar.
Çünkü haklı olduklarını ispatlamakla vakit harcamazlar.
Aslında eziklik değildir bu,
sessizce adalet beklemektir.
Başkalarının sesini bastırmak yerine,
kendi iç sesini duymayı seçmektir.
Ama toplum buna dayanamaz.
Gürültüye alışmış kalabalık,
sessizliği tehdit gibi görür.
Çünkü onlara göre,
en çok bağıran ve gürültü çıkaran güçlüdür.
Ve etiket yapıştırır hemen: Ezik.
Oysa belki de en dik duranlar,
boyun eğen gibi görünenlerdir.
Kendi içinde savaş kazanıp,
dışarıda susanlardır.
Onlar konuşmaz ama dinler.
Kırılır ama kırmaz.
Kendini anlatmaz,
bilen bilir sanır.
Bildikleri bir şey vardır.
hayat herkesi bir yerde sınar.
Ve bazen güçlü kalmak,
sadece susabilmektir.
Ben ezik denilen çok güçlü insanlar gördüm.
Sevgilerimle
Belgin Baykal
