Beklentiyi yok saymak kolay bir öğüt.
Ama insan en çok, değer verdiklerinden bir şey bekler.
Bu duygu emek verdiğin yerde doğar.
Bir bağın, bir hatırın, bir geçmişin içinde büyür.
Onu kesip atmak kolay değildir.
Çünkü onunla birlikte birçok şeyi de kesmiş olursun.
Ve insan bazen ne yaparsa yapsın
eskisi gibi olamaz.
İçinde biriken küçük beklenti tanecikleri
seni hep bir günün ihtimaline götürür.
Özel bir gününüzde hatırlanmak,
yaptığınız bir başarının duyulmasında destek görmek…
Eğer siz başkaları için bunları yapan biriyseniz
hiçbir şey ummamayı öğrenmek kolay değildir.
İnsan verdiği değerin
hiç değilse küçük bir yankısını duymak ister.
Ve o yankı gelmediğinde
sessizce kabullenmek kolay olmaz.
Belki de insanı zorlayan şey
beklemek değildir.
Beklediği şeyin
başkası için bu kadar anlamlı olmamasıdır.
Oysa siz hatırlarsınız.
Başkası için önemli olan ayrıntıları, söylenen sözleri, önemli tarihleri...
Birinin sevincine ortak olmayı,
birinin emeğini görünür kılmayı,
birinin hayatında küçük de olsa yer tutmayı önemseyen biriyseniz
içinizdeki o sessiz beklenti kolay kolay kaybolmaz.
Zamanla insan bunu saklamayı öğrenir.
Daha az dile getirir, daha az gösterir.
Ama tamamen yok olmaz.
Çünkü beklenti bazen bir talep değil,
sadece hatırlanma ihtimalidir.
Ve insan, değer verdiği yerde
o ihtimalin tamamen yok olduğuna inanmak istemez.
Beklentinin bittiği yerde ilişkiler artık eskisi gibi ilerlemez.
Bunu yok saymak bir öğüt olabilir.
Ama benim için sağlıklı olan, bunu konuşabilmek ve dile getirmektir.
Yine de değişen bir şey yoksa,
belki de insanın o ilişkide
karşısındaki kadar sessiz kalmayı öğrenme vakti gelmiştir.
Sevgilerimle,
Belgin Baykal
