Erkekler Hasta Olursa

Ne zamandır kendini bu kadar kötü hissetmemişti.

Vücudunun her kemiği ayrı ağrıyordu sanki.

Bir anda olmuştu her şey.

Bu halsizlik, mide bulantısı da neyin nesiydi?

Kendisine kötü bir şey olacak diye çok korkuyordu.

Hemen bilgisayarını kapatıp işten erken çıktı.

Eve geldiğinde eşi her zamanki gibi karşıladı onu.

Ama bu kez bir fark vardı:

Yüzünde garip bir endişe…

O yüzü görünce paniğe kapıldı.

Tedirgin bir şekilde içeri girdi.

– “Ne oldu? Neden öyle bakıyorsun?” dedi, çekingen bir sesle.

– “Hasta mısın sen?” diye sordu eşi hemen.

İşte anlamıştı…

Bu kadar yüzünden belli olduğuna göre, durum ciddiydi.

İçinden geçirdi:

“Bayağı kötüyüm demek…

Yoksa durduk yere o meşhur tavuklu sebzeli çorbayı yapar mı?”

Ve iç sesi devreye girdi:

“İşte biliyorum kötüyüm… Her şey daha da kötü olacak.”

“Ağrılarım artıyor, hafif ateşim de var.”

“Yarın işim gücüm var ama ben kolumu bile kaldıramıyorum!”

Yine o tanıdık ses geldi kulağına:

– “Oğlum, babanı yalnız bırakalım biraz dinlensin.”

“Yine tedbir alınıyor…

Bu kadın oğlumu benden uzaklaştırıyorsa,

Bir şeyleri hissetmiş demektir.”

– “Niye yolluyorsun çocuğu? Bırak oynasın, bir zararı yok.” dedi, inleyen bir sesle.

– “Olsun, sen şimdi güzelce dinlen.”

– “Yüzünde iyi maşallah, sarı filan değil.”

– “Haydaa! Ne sarısı? Ne yüzü ya?!”

“Ben daha önce sarı mı oluyordum?”

– “Yok, yani… rengi iyi demek istedim.”

(“Allah’ım sana geliyorum,” diye içinden geçirdi.)

– “Başım ağrıyor zaten… Halsizim çok!”

– “O zaman doktora gitseydin. Hemen bir iğne yapar, toparlanırsın.”

– “Sen de amma biliyorsun! Hemen doktora, hemen iğne…”

– “At mıyım ben?! Normal iyileşemez miyim?”

– “E biraz at gibisin… Her gün koşturuyorsun ya. Öfkeli at hatta.”

– “OFFF! Sus biraz… O sesin başımda çınlıyor.”

– “Eskiden bu sesi duymak için sürekli arardın,” dedi gülümseyerek.

Hafif çıkmış sakallarını kaşıyarak eşine baktı:

– “Üstüme gelme bak! Kırarım kalbini.”

– “İnan hiç kırılmıyor artık. Senin iyileşme tarzın bu… Alıştım yıllardır.”

İnliyordu… ama kızgın gözlerle karısına da bakıyordu.

Bir yandan da çorba hazırdı tabii.

– “Hadi, soğumadan iç şu çorbanı.

İlaçlarını da al ve yat.

Sakın o hasta sesini duymayayım,”

dedi saçını okşayarak.

Annesini görmüş gibi oldu bir an.

İçinden yumuşayıverdi.

“Neye ‘tamam’ dediğimi bilmiyorum ama iyi geldi” dedi sadece.

Gece boyunca terledi.

Sabah duşunu alıp işine gitti.

Soğuk algınlığı krizi ustaca yönetildi, mutlu sonla bitti.

Eşi arkasından içinden dua etti:

“Ne olur Allah’ım, o hastalanmasın…

Ben hasta olurum onun yerine.”

—

Bir dahaki yazım:

"Kadınlar Hasta Olursa"

Dua ederken dikkatli olun. :)

Sevgilerimle,

Belgin Baykal

Gönüllü Yazar Olmak!

Yazmak…

Kimine göre bir hobi,

Kimine göre bir iç dökme biçimi,

Ama yazan için çoğu zaman hayatta kalma çabası.

Kalemin ucundan dökülen kelimelerin

Yalnızca güzel bir paragraf değil,

Bir direniş olduğunu kim fark eder?

Bugünlerde yazara “gönüllü” deniliyor.

Üstelik bu sıfat, yazardan önce belirlenmiş.

Kim koymuşsa koymuş,

Bir daha da kimse sorgulamamış.

“Sen yazmayı seviyorsun ya,

O zaman bizim için de birkaç yazı çıkarırsın.”

Bakış bu.

Yani…

Bir doktor sevdiği için mi iyileştirir?

Bir usta, tutkusu var diye mi tamir eder?

Sanırsın yazmak sadece bir heves,

Emekle, zihinle, zamanla ilgisi yok.

Oysa yazmak, susarak bağırmanın en sade halidir.

Bilgisayarın başında kamburun çıkar,

Gözün yanar, omzun tutulur…

Ama cümlelerin ayakta kalır.

Bir cümleyle dünyayı anlatabilirken,

O dünyada kimse seni anlamaz.

Görünürde rahatsın,

Ama zihninde bir savaş çıkar her seferinde.

Bir kelimeyi yerleştirene kadar,

İçinde kaç kere devrilirsin… kimse bilmez.

Ve sonra senden “yardım” beklerler.

Sanki her yazının içinde

Onca birikmiş gece, kırılmış heves,

Yalnız bırakılmış onay çığlığı yokmuş gibi.

Hiç sormazlar:

Yazar, kendini kaç kez silip baştan yazdı bu cümle için?

Ama yine de yazarsın.

Çünkü anlatmadan duramazsın.

Yazmazsan eksik hissedersin.

Yazarsan görünmez…

Ne tuhaf değil mi?

Yazar olmak güzel.

Ama sadece yazabildiğin zaman değil;

Yazdığının kıymet gördüğü zaman…

Sevgilerimle,

Belgin Baykal

Aşk Acısı Geçer mi?

“Aşk nedir, ben inanmam” diyenlerin bile

Yolları bir gün o yerle kesişir.

Eğer biraz duygunuz varsa,

Bir şekilde aşk size de dokunmuştur.

Kimi zaman hiç düşünmeden,

Kim olduğunu anlamadan

Bir anda içinde bulursunuz kendinizi.

Belki aklınızdaki kalıplara hiç uymuyordur.

Defalarca “olmaz” dediğiniz birisidir.

Ama aşk, plan dinlemez.

Bir anda bağımlı hissedersiniz.

Ne varlığıyla, ne yokluğuyla avunabilirsiniz.

Zihniniz “olmazlar”la savaşır.

Çünkü insan, yasak olanı arzular.

Neye sınır koyarsanız,

Orası ilgi alanınız olur.

“Olmaz” dediğiniz bu ilişkiden

Vazgeçtiğiniz gün,

Aşık olduğunuzu anlarsınız.

Ayrıldığınızda,

Bir daha göremeyeceğinizi bildiğinizde

Her şey, bir hasrete dönüşür.

Sizi sıkan detaylar bile

Özlediğiniz şeylere dönüşür.

Aşk yokluk bilincidir.

Sevgi birlikte büyür,

Ama aşk — hastalık gibidir…

Peki, aşk acısı geçer mi?

Geçer.

Ama kolay değil.

Her yerinden yaralanmış birinin iyileşme süreci gibidir.

Kimisi çabuk toparlar,

Kimisinin yılları alır.

Eğer bir veda dönüşsüzse:

Hiçbir anıyı saklamayın.

Bekleyin, kabuk bağlasın.

“Çivi çiviyi söker” diyerek

Başka kalplerde iyileşmeye kalkmayın.

Kimse sizin hemşireniz değil.

Bu acı sizin.

Ve ancak siz iyileştirebilirsiniz.

Peki geçtiğini nasıl anlarsınız?

Onun adı geçince

Ya da bir yerlerde onu görünce

İçiniz kıpırdamıyorsa…

Tebrikler. Atlatmışsınız.

Aşk, en güzel mucize…

Ama en ağır hastalık da olabilir.

Öyle bir sancıdır ki

Güzelliklerini bile karalar insana.

“Kim istemez mutlu olmayı…

Ama mutsuzluğa da var mısın?”

Dememiş mi Cemal Süreya?

Aşksız insan ölmez…

Ama içi donar.

Bitkisel hayatta gibi yaşar;

Hobilerle, alışkanlıklarla…

Mutluymuş gibi…

Nazım Hikmet zaten en güzel haliyle anlatmış:

“Ben sensiz de yaşarım,

Ama seninle bir başka yaşarım.”

Sevgilerimle,

Belgin Baykal

Aile Olmak!

Evlerin bir gizemi vardır. İçinde neler yaşanır, kimse bilemez — yaşayanların dışında. Yaşayanlar da bildiğini sanır. O odalar, o kapılar, o duvarlar neler gizler… Evin içinde bile bölünmeler olur, taraflar seçilir. Ortada bir sır vardır; herkes bilir ama birbirinden saklar. Ya da ortaya çıkana kadar, sakladıklarını sanırlar. Bizim evde; üç kız kardeş, anne ve baba arasında Babam kendini hep yalnız hissederdi. Bu yalnızlığı, demokrat görünümlü diktatörlüğüne borçluydu. Çünkü ona her şey anlatılmazdı; Olay çıkarabilme potansiyeli fazlaydı. Ama babamın bir başka yanı da vardı: Büyük olaylarda olgun davranırdı. “Babam duyarsa bittik” dediğimiz şeylerde Biz bitmezdik. Babam gerçekten baba olurdu. Yine de bizimle ilgili hiçbir olumsuz hikâyeyi unutmazdı. Olmadık zamanlarda hatırlar, mutlaka hatırlatırdı. En sevdiği şey, olmadık şeylerden sorun çıkarmaktı. Ya da hayatımızı yerinden oynatacak kararlar almaktı. Orta üçteyken aynı yıl üç okul değiştirmiştim. Çünkü babam “öyle olması gerektiğini” söyledi Ve şehir değiştirdik. Kendince haklı nedenleri vardı mutlaka — ama kendince. En mutsuz senemdi. Sonunda pişman olup aynı yıl geri dönünce, Kararının ne kadar gereksiz olduğunu bize tatbikatlı anlatmış oldu. Üçüncü okuluma kavuşmuştum, ama ne zorluklarla. Yakınmalarıma hiç aldırmazdı: “Okuyacak çocuk her yerde okur,” der geçerdi. Şimdi aileler çocukların psikolojisini düşünürken çok gülüyorum. Bizim psikolojimizi bozmak için ellerinden geleni yapmışlardı. Ama yine de sağlam kalmaya çalışmıştık. Aynı aileden kardeş olarak aynı mı çıktık? Tabii ki hayır. Farklı karakterlerdeydik. Olaylara verdiğimiz tepkiler de öyle… Kardeşliğin en güzel yanı, Olumsuz durumlarda bir olabilmemizdi. Her şeyi kendi aramızda konuşurduk. Ama bazen biz bile ikiye bölünürdük. Taraflar her gün değişebilirdi. :) Babam, sadece idare ettiğimizi sandığımız biriydi. Ama her şeyi bilirdi aslında. Ya da sakladıklarımız eninde sonunda ortaya çıkardı zaten. “Bir de kimse duymasın” olayımız vardı… En komiği oydu. Bir şeyi anlatırken hep şöyle başlardık: “Sakın kimseye söyleme!” Sonra bir bakardık, herkes biliyor. Nasıl bu kadar hızlı yayılırdı, biz bile şaşırırdık. Kardeşler arasında kıskançlık duygusunu yıllar sonra öğrendim. Bizim bir yerlere gitme ihtimalimiz bile Saklanmalı, paylaşılmamalıymış meğer. Çünkü bizim aile mutlu insan sevmiyormuş. :) Hep sorunlu ve hüzünlü olmalıymışız. İnsan psikolojisinin Ne kadar kolay bozulup, Ama ne kadar zor tamir edildiğini Sevgili ailem sayesinde anlamıştım. Aile olmak güzel… Ama gerçekten bir aile olabiliyorsak, değil mi? Belgin Baykal

Gittikçe Bana Benziyorum

Yeni açılmış bir mekân, oldukça kalabalık…

Kültür olarak arada kalmış…

Bir yanda caz müzik çalıyor,

Diğer yanda çoluk çocuk kalabalık aileler,

Serpme kahvaltılar eşliğinde serpilmişler,

Hiç görmemiş gibi yiyorlar.

Ben de akvaryumun en sakin kaya diplerinde yaşayan

Beta balığı gibiyim.

Kendime kuytu bir yer arıyorum,

Alt tarafı küçük bir kahve molası için.

“Arada insanlara karış” diyorlar,

Söz dinliyorum ve karışıyorum,

Sonra mutsuz olup söylenerek evime dönüyorum.

Beni mutsuz eden şeylere neden karışmak zorundayım,

Bunu sorguluyorum.

Sonra

"Karışmasaydım mutluluğun ne olduğunu bilemezdim" diyorum.

Kendimle nasıl bir iletişim kurduysam

Her sorunun cevabı da bende, gördüğünüz gibi. :)

Acılar, üzüntüler, hastalıklar bize hep derstir.

Hayat; mezun olamadığımız,

Her gün şaşırdığımız

Ve yeni yeni bilgileri almak için

Sürekli mücadele ettiğimiz büyük bir okul.

Ya hiçbir şeye kafa yormadan “ot” gibi yaşarsın

Ya da dibine kadar gerçeğe ulaşmaya çalışırsın.

Ama galiba ortalarda bir yerde mutluluk…

Ne çok fazlasını öğreneceksin

Ne de çok azıyla yetineceksin.

Ne çok fazla kazanacaksın

Ne de "bu ayı nasıl geçireceğim?" diye düşüneceksin.

Sana zarar verecek arayışların olmayacak mesela…

Mutsuzsan adını koyacaksın

Ve hayatını ona göre şekillendireceksin.

Mutluysan başkalarını mutsuz etmek adına

Mutluluğu aramayacaksın.

Kiminle oynarsan bu oyunu umarsızca,

Bir gün seninle de hayat oynar.

Hayatın bir karması var.

Ben başıma gelen her şeyde geçmişe gidiyorum.

Kime ne yapmıştım,

Kimin kalbini kırmıştım da

Şu an bununla yüzleşiyorum diye.

Gerçekten de yine buluyorum:

Kırdığım yerden kırıldığımı çok gördüm.

Hâlâ da bitmeyen bir karmanın içindeyim.

Ama daha güçlüyüm…

Ben güçlü doğmadım mesela.

Benim kanatlarımı kırmaya çalışan insanlara rağmen

Ben yaralı bereli uçmayı seçtim.

Acizliği hiç sevmedim.

İnsanların bana yaptıklarıyla değil,

“Ben ne yapabilirim onun için?” diye

Defalarca aynı yerlerde oyalandım.

Bunu onlar için yapmadım aslında.

Yine kendi huzurum için yaptım.

Ben bununla mutlu oluyorum.

Böyle de devam edecek sanırım.

Kuyruk dik,

Hasar büyük

Ama kontrol altında…

Sevgilerimle,

Belgin Baykal

Akıştayım Yine

Bazen başka havada olurum ben,

Sen klasik müzik dinlerken,

Ben batıralım mı bu dünyayı?

Batsın bu dünya diyelim mi diye haykırırım,

Arabesk kaçar ruhuma,

Çığlıklarımız aynıdır aslında,

Bazen ben sen olurum, gelir Vivaldi ‘dört mevsim’ kulaklarıma,

Ya da Hauser, ‘Adagio’ ile dağıtır tüm ruhumu derinlerde,

Bir kız çocuğu ağlar çaresiz içimde,

Anlatamam ki bu hayatı, ben de çözemedim diyemem ki…

Sadece sakin kal, mutlu kal..! diyebilirim.

Her söylenene inanma!

Araştırmadan yargıya varma!

Bilemezsin kimsenin ne yaşadığını derim,

Sonra dönerim yine kendi hayatıma ve yaşanmışlıklarıma,

Sen hızlı hızlı yüzüp karaya ulaşmaya çalışırken,

Ben kendimi sırtüstü bırakırım sulara,

Nasılsa bildiği gibi sürüklemeyecek mi beni kıyıya,

Gerek yoktur senin gibi çırpınmalara, kendini yormaya,

Daha önce yorulduğum için bilirim…

Hayatın dengesini ben bozamam,

Ama o benim dengemi bozabilir ona karşı gelirsem,

Ben teslimim her şeyimle ama sağlam ilkelerimle,

Bak buradayım, koyvermişim kendimi akışa.

Sakin, dingin derin sularda…


Belgin Baykal

Gidemem Bu Şehirden

Hani benim yerime koy kendini diyorsun ya,

İşte! Ben bir hayatın üstüne bir hayat daha koyamıyorum,

Hani benim gibi düşün diyorsun ya!

Kendi düşüncelerimle baş edemezken, senin gibi nasıl düşünürüm?

Çıkmazda benim yollarım, oklar hep beni gösteriyor.

Yalnız, dimdik, yıkılmaz bir tabela gibi…

Bir gün terk edip gideceğim bu şehri,

Ama içim el vermiyor, gittiğim yerde yine 

benimle karşılaşmayacak mıyım?

İçimde yarım kalmış sevdalarımla başka şehirde güne

başlamak bana iyi gelir mi sanıyorsun?

Senden kaçarken benden nasıl kaçacağım?

Peşime düşmez mi tüm terk edişlerim, edilişlerim.

İçimi yakmaz mı başka şehirde yağan yağmur, açan güneş.

Aynı şehirde sensizlik bile güzel!

Kaçtığım her yerde seni görmek ister gözlerim,

Hayal de olsa bir umuttur işte!

Beni bulmanı istemez mi yüreğim?

Bulsan ne olacak o da ayrı…

Kendisinden başka kimseye güvenmeyen insan, 

sana kendini teslim eder mi sanıyorsun?


“Uzaktan sevmek en güzeliymiş” dememiş mi Cemal Süreya?

“Öyle uzaktan seviyorum seni

Kırmadan

Dökmeden

Parçalamadan

Üzmeden

Ağlatmadan uzaktan seviyorum”

Belgin Baykal