İnsanın doğası birçok duyguya sahiptir.
Hiçbir duygu diğerine karışmaz.
İçimizdeki duygular yerini iyi bilir.
Nefret, sevgi, aşk, merhamet, yardımseverlik, hainlik ve daha fazlası…
Bazılarımız bu duyguları dengeli taşır.
Bazılarımız ise bazı duygulardan yoksundur.
İşte kişilik farklılıkları burada başlar.
Kusursuz işleyen bir sistemdir aslında!
Kişiliğe göre şekillenen duygular çok anlamlıdır.
İnsanın canlılara verdiği değer çok önemlidir.
Herkes değer gördüğü yerde yaşamak ister.
“Duygusal Engellilik” işte burada başlar.
Empati kurmadan yaşayan biri misiniz?
O zaman siz de duygusal engellisiniz!
Son zamanlarda bu durumu sık görüyorum.
Ve fazlasıyla hüzünleniyorum...
Bedensel engellilere gereken önem verilmiyor.
Projeler yapılırken bu insanlar unutuluyor.
Onları düşünürek yapılan işler çok kıymetlidir.
Eğer onlar için bir şeyler yapıyorsanız…
Gerçek bir hümanistsiniz demektir!
Ama “herkes başının çaresine baksın” diyorsanız…
Ve onları yalnızlığa itiyorsanız…
Siz de duygusal engellisiniz!
Hepimiz engelli olmaya adayız aslında.
Yarınımızın garantisi yok hiçbirimizin.
Bir gün yardım bekleyen olabiliriz.
Tekerlekli sandalyeye mahkûm olabiliriz.
Hiçbir şeyi tek başına yapamamak…
Bir çift göze muhtaç kalmak çok ağır.
Avrupa bu konuda örnek davranıyor.
Yaya yollarından evlere kadar her şey düşünülmüş.
Onlara özel yaşam alanları oluşturulmuş.
Bizde ise bırak engelliyi, sağlıklı insana bile değer yok.
Avrupa’nın her şeyini örnek alıyoruz.
Ama bu konuda çok duyarsızız.
Proje yaparken bile özen gösterilmiyor.
“Tekerlekli sandalye kullanan birisi rahat geçiş yapabilir mi?” sorusu bile sorulmuyor.
“Yaptık işte, gerisini siz halledin” mantığı hâkim projelere!
Bu yaklaşım gerçekten büyük yazık!
Eski projeler tamam, onlar geçmişte kaldı.
Ama yeni projelerde bu nasıl unutulur?
Yazarken bir yandan düşünüyorum.
Zihinsel engellerimizi aşamamışız ki!
Başkalarının engelini nasıl dert edinelim?
Yine de kendimi avutmam lazım!
Her şey güzel olacak, diyorum içimden…
Belgin BAYKAL
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder