Huzur Arıyorum Derken!

Huzur Arıyorum Derken!

Herkesin içinde bir huzur arayışı vardır.
Bunun telaşı da beraberinde gelir çoğu zaman.
Bilmez insanlar; huzur kendi içinde başlar, orada biter.
Zamanla rahat bir yaşam bile huzuru bozar.

Güzel, sorunsuz bir hayatın vardır belki.
Her gün gider, gelir; aynı şeyleri yaparsın.
Bu rutin seni bir yerden sonra rahatsız eder.
Kusur ararsın, durduk yere dert çıkarırsın.

Tadilat başlar, ev ya da araba değişir.
Saç, kilo, spor… hep bir değişim isteği.
Bir süre mutlu hissedersin, sonra alışkanlığa dönüşür.
Sahipmişsin gibi davranırsın her şeye karşı.

Yine başlar arayış; eşin, dostun, ailen.
Onları değiştirmeye uğraşırsın durmadan, usanmadan.
Ama kendini değiştirmek hiç aklına gelmez.
Her şeyi başkalarından beklersin sürekli, sabırsızca.

Beklentiler karşılanmaz; huzurun yine kaçar gider.
Etkinliklere katılmak istersin sosyalleşmek uğruna.
Yanında sana uyan biri varsa şanslısındır.
Yoksa "enerjim bitti" bahanesi gelir peşinden.

Monotonluk, ruh yorgunluğu, uzaklaşma başlar usulca.
Huzuru kaçıracak şeylere bile gönüllü oluruz.
Sonra da başımıza gelenlere isyan ederiz.
Kısacası, “Rahat batar” sözü boşa söylenmemiştir.

Her yaşanmışlığın bir bedeli mutlaka vardır.
Yanlış ilişkilerde aranılan huzur, mutsuzluk getirir.
İç huzuru yoksa insanın, başkasına da veremez.
Bir ilişkiye huzur katamaz, sadece tüketir kendini.

Bir de vicdan muhasebesi devreye girerse eğer...
O huzur bellekte silik bir resim olur.
Gerçek sevgi, saygıdan ve anlayıştan doğar.
Ama önce kendine saygı gerekir en çok.

Hayat, bir tahterevalli gibi inişli çıkışlıdır.
Bir gün göklerde, ertesi gün yerlerde olursun.
Her gün “Nasılım?” sorusunu sorarız kendimize.
Ama sahip olduklarımıza minnet duymayız çoğu kez.

İnsan ruhu karmaşık ve anlaşılması zordur.
Yetinmeyi de kıymet bilmeyi de beceremez.
Her zaman bir bahanesi vardır değişmek için.
Sebep bulamazsa suçu dışarıda arar hemen.

“Her şey senin yüzünden” der hiç düşünmeden.
Suçlamak kolaydır; suçluluk duymak daha zordur diğerinden.
Huzuru kaçmış insanların en büyük yalanı budur:
“Huzur arıyorum” deyip, aslında huzur kaçırmak.

Çünkü huzur vermeyen, huzur da bulamaz dünyada.
Kendisi huzurlu değilse, başkasını da çekemez.
Mutlu insanlardan rahatsızlık duyar, huzursuz olur.

Hayatımızdakilerin değerini bilmek zor gelir.

Ama ne yazık ki çoğu zaman geç olur.

Çünkü insanlar kaybetmeden hiçbir şeyi anlamazlar.

Huzurla kalın…

Belgin BAYKAL